Encyklopedia Stabłowic

Stabłowice (za Wikipedią) - Stabłowice (dawne nazwy: Stabelwitz, Stalowice, Stebłoiwcy, Stebłowice Stare) – osiedle w zachodniej części Wrocławia, w dzielnicy Fabryczna. W granicach miasta od 1928.

Dawna wieś, od roku 1253 (jako Steplowici) własność klasztoru św. Wincentego na Ołbinie, później dobra rycerskie (Rittergut), następnie mieszczańskie.
Nazwa pochodzi prawdopodobnie od przezwiska Stebło, tzn. źdźbło lub słomka.
W 1425 mowa jest o znajdującym się tu młynie z trzema kołami. Pod koniec XV wieku król Władysław II Jagiellończyk zezwolił na połączenie obu folwarków i wybudowanie umocnień wokół dworu.
W 1653 r. doszło do tzw. krwawej kąpieli w Stabłowicach (niem. Stabelwitzer Blutbad), w wyniku której kościół św. Andrzeja Apostoła powrócił do katolików. Był to efekt redukcji kościołów i odbił się głośnym echem na całym Śląsku.
 W roku 1795 wspominane są m.in. kościół katolicki, młyn wodny, dom gorzelnika i browarnika. Wieś zamieszkiwało 297 osób, a w roku 1845 wieś liczyła 511 mieszkańców i 64 domy. W drugiej połowie wieku XIX szwajcarska rodzina Scholler wybudowano w północno-zachodniej części wsi przędzalnię czesankową, a potem zaczęło powstawać przyfabryczne osiedle.
Przędzalnia powiązana była w późniejszym okresie z zakładami w Eitorf, od których ostatecznie odłączyła się w 1945 r. Zakład działał do 1999 r., a jego budynki stoją po dziś dzień [3]. W 1876 r. niedaleko przędzalni powstały zabudowania Fundacji Willerta, a przy obecnej ul. Głównej cegielnia. Od końca XIX wieku zaczął się zmieniać wygląd wsi. Przy głównej drodze, obecnej ul. Stabłowicekiej (ówczesnej Dorfstrasse, a potem Stabelwitzerstrasse), zabudowa zagrodowa została zastąpiona przez domy czynszowe [4]. W okresie tym powstały też tzw. kolonie Stabłowic.
Po włączeniu wsi w granice miasta Wrocławia część obszarów uprawnych sprzedano spółdzielniom mieszkaniowym, które w latach 30. XX wieku wybudowały tam nowe domy, stanowiące do dziś główny element architektury osiedla.
 Zabudowa Stabłowic prawie nie ucierpiała w wyniku walk prowadzonych w lutym 1945 roku w tej części Wrocławia. Od lat 70. XX wieku następuje ciągła rozbudowa osiedla. W 1985 r. rozpoczęto budowę domu katechetycznego, a w 1988 r. budowę kościoła św. Andrzeja Apostoła.
Z końcem XX w. zamknięto przędzalnię oraz cegielnię, którą zburzono, a na przełomie XX i XXI w. skanalizowano całe osiedle i wymieniono nawierzchnie ulic oraz chodników. W tym czasie zaczęły powstawać domy kilkupiętrowe.
Obecnie prowadzone są prace budowlane przy kilku tego rodzaju obiektach.
W roku 2011 na terenie osiedla rozpoczęła się budowa Nowego Szpitala Wojewódzkiego (poprzedni Wojewódzki Szpital im. Józefa Babińskiego we Wrocławiu został zlikwidowany w 2007 roku).

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz